در شب و روز جمعه

از جمله ی تکالیف انام، در غیبت امام (علیه الصلوة و السلام) آن است که در هر روز جمعه و شب آن، که در ایام هفته اختصاص و تعلق به ان حضرت (ارواحنا فداه) دارد، از جهت ولادت با سعادت آن حضرت در طلوع فجر روز جمعه، و ظهور موفور السرور آن حضرت در این روز، بلکه عید بودن روز جمعه و شمردن آن را یکی از اعیاد اربعه، حقیقتا به جهت آن وجود مبارک است. و بودن جمعه یکی از اسامی مقدسه ی آن حضرت صراحتا و کتابتا، چنانچه در بعض اخبار و احادیث است، چنانچه در خصوص نماز هدیه و روز جمعه ذکر خواهد شد. پس سزاوار است در این روز و شب مبارک، کمال توجه را به امام عصر خود (ارواحنا فداه) نمود. اما در شب جمعه اگر بتواند احیا بدارد و تا صبح نخوابد، زیرا که در شبهای جمعه چنانکه در حدیث است از برای امام (علیه الصلوة والسلام) شانی مخصوص است غیر سایر شبها. و روح مقدس او به آسمان صعود می نماید، به اتفاق ارواح تمام انبیاء و اوصیاء به ابدان خودشان با فرح و سرور زیاد، و برمی گردد روح امام (ارواحنا فداه) و حال آنکه علوم و اسرار زیادی به او مرحمت شده. پس ملاحظه کن، چنانچه در این شب مبارک مشغول طاعت و عبادت و توجه و سلام و صلوات و تحیات به امام خود و آباء طاهرین او (صلی الله علیهم 

اجمعین) باشی. شاید صلوات و سلام بر آن حضرت می فرستی، در حالتی باشد که آن حضرت (ارواحنا فداه) در نزد عرش الهی مشغول عبادت است و در آنجا جواب سلام تو را بگوید، یا به تو صلوات بفرستد و دع ادر حق تو بفرماید. و الله که چنان وجود مقدس در چنان انجمن و مجمع مقدسی و در چنان موضع و مکان مقدسی، اگر سلام و صلوات به تو بفرستد و دعا در حق تو بفرماید، یقینا مستجاب و منظور نظر و مستغرق الطاف و اعطاف و مراحم و مکارم خفیه و جلیه حضرت رب الارباب خواهی شد. نمی دانم شبی هزار رکعت نماز خواندن حضرت امیر (علیه السلام) در نزد بعضی از متقشرین عجیب است یا در نزد سیصد و شصت هزار قوائم عرش الله در کمتر قسمتی از قسمتهای شب جمعه، هفتصد و بیست هزار رکعت نماز خواندن حضرت حجت (ارواحنا فداه) اعجب است. خداوند همه ی ما را در مقام رضا و تسلیم و معرفت موالیان خود ثابت وبرقرار بدارد:

ربنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا بمحمد و آله الطاهرین.

اما در روز آن از طلوع فجر الی غروب به اعمال و آداب وارده ی مخصوصه ی این روز مبارک قیام و اقدام نمائی. و در خصوص اعمال و آداب شب و روز جمعه، علمای اعلام و روات احادیث ائمه ی کرام (صلی الله علیهم اجمعین) کتب عدیده به رشته ی تالیف و تصنیف کشیده اند که بحمد الله تعالی در اقطار و اکناف عالم پر است، و احدی را در تحصیل آن حاجت زحمت و ضرب بلادی نیست. مثل «صلاة بحارالانوار» و «ربیع الاسابیع» و «مصابیح» علماء و غیره ها. و این حقیر بعض از آن آداب و اعمال و وظایف این روز مبارک را که اختصای و انفرادی به وجود مبارک آن حضرت (ارواحناه فداه) دارد، تصریحا او تلویحا به ترتیب خاص ذکر می نماید، تا آنکه مگر بعض از برادران ایمانی و اخلاء روحانی که متذکر و متنبه وجود مبارک مقدس امام خود (ارواحنا فداه) هستند، معمول و مسلوک داشته تا حجت بر آنها اتمام و حجت بر آنها سلام رساند. پس تکلیف تو 

آن است که چون شمس تابان صبح جمعه از افق ظلمت شب طالع شد، پس از ادای نافله ی فجر و نماز صبح و رعایت اعمال و آداب و نکات و دقایقی که سابقا ذکر شد، موافق دستور العملی که سادات دنیا و آخرت تو قرار داده اند، رفتار نمائی و آداب و رسومات و سنن و واجبات و مستحبات و دعوات و اذکار و زیارات و قرائات و اوراد و صلوات و تحیات و غیرها که از اهل بیت معصومین (سلام الله علیهم اجمعین) رسیده که باید قبل از نماز صبح و بعد از نماز صبح، و قبل از نماز ظهر و بعد از آن، و قبل از عصر و بعد از آن، و هنگام غروب آفتاب بخوانی و عمل نمائی موافق شرایط و آدابی که مقرر فرموده اند عمل کنی. و در تمام این موارد بلکه اکثر اوراد و دعوات و اذکار و تحیات خود را قرار دهی که صلوات بفرستی به محمد و آل محمد (صلی الله علیه و علیهم) عموما و به حضرت صاحب العصر و الزمان (ارواحنا فداه) خصوصا. و این حقیر مجملی از آداب جمعه را در طی تکالیف آتیه ذکر خواهد نمود، فتربص. پس خوب است بعد از نماز فجر ابتدا به این شهادت و صلوات نمائی که مشتمل بر مضامین عالیه و عبارات و اشارات فائقه ی رائقه است، شاید کمتر دعائی مشتمل بر این قسم مضامین لامعه و مطالب جامعه باشد. و این دعا را مجلسی (قدس سره) در «صلاة بحار» نقل کرده از اصلی قدیم و کتابی عتیق از مولفات علماء عظام که چون نماز فجر را ادا نمودی در روز جمعه، ابتدا کن به این شهادت، آنگاه به صلوات بر محمد و آل محمد (صلی الله علیهم اجمعین) و ابدای آن این است:

اللهم انت ربی و رب کل شیی ء و خالق کل شیی ء آمنت بک و بملائکتک و کتبک و رسلک و بالساعة و البعث و النشور...

چون دعا بسیار طولانی است ترک آن نموده، هر که خواهد رجوع به آن کتاب نماید. ابتدای آن شهادت است تا آنجا که می گوید:

اللهم اکتب شهادتی هذه... 

باید چون بدین موضع رسد متوجه شود که با کی سخن می گوید و چه گفتی که باید ثبت و ضبط در دفتر الهی شود. مبادا مبادا از روی حرکت زبان و عدم اطلاع چنان باشدکه مورث زیان تو است. بعد از آن توجه و اقبال است به محمد و آل محمد (صلی الله علیهم اجمعین). بعد از آن شهادت به رسالت حضرت رسالت پناهی و آل او است به تحیات نامتناهی مفصلا، و نفرین بر دشمنان ایشان تا عبارت «انک الواحد القهار»، پس از آن توجه تامه است به سوی امام عصر و ناموس دهر (ارواح العالمین فداه)، و مستعد دعا و سلام و صلوات بر آن حضرت گردیدن که می گوئی:

اللهم وکن لولیک فی خلقک ولیا و حافظا و قائدا...

بعد از آن نفرین، دشمنان ایشان، بعد از آن صلوات و سلام و درود فرستادن به تمام انبیاء و اوصیاء و بر ازواج و ذریات و تابعان ایشان، از مومنین و مومنات و مسلمین و مسلمات، پس از آن به ملائکه و تمام مطیعان حضرت باری تعالی، پس قریب به ختم دعا است، ختم می شود به صلوات، چون دعا به نهایت رسید، باید در صورت قدرت هزار مرتبه بگوئی:

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.

پس صد مرتبه بگوئی:

صلوات الله و ملئکته...

پس از آن، بخوانی بعض اذکار و اوراد و دعواتی که قبل از نماز صبح باید بخوانی، چنانکه مذکور خواهد شد.

/ 0 نظر / 13 بازدید