تشرف یولی دختر از چین با امام زمان (عج)

این داستان، بر اساس زندگی یولی، دختری چینی نوشته شده که در پکن، با امام زمان (عج) دیدار کرده است

یولی چشم‌هایش را بست و به دیوار تکیه داد. شب از نیمه گذشته بود. حادثه دیروز ذهنش را مشغول کرده بود. به راننده‌ای فکر می‌کرد که به جای کلیسا او را جلوی در مسجد پیاده کرده بود.

«ایا راننده اشتباه کرده بود؟» این پرسشی بود که او به آن فکر می‌کرد. چرا؟ چرا آن راننده او را جلوی در مسجد پیاده کرده بود؟

از تخت پایین آمد و به طرف پنجره رفت. ستاره‌ها شهر را روشن کرده بودند؛ انگار زمین آن شب مهمان ستاره‌ها بود. به آسمان نگاه کرد و زیر لب گفت: «سلطان آسمان‌ها... کجایی؟»

باز به یاد حادثه دیروز افتاد. به یاد حرکت‌های موزون زنانی افتاد که در مسجد بودند. او کنار یکی از خانم‌ها نشست و کوشید بفهمد آن زن، زیر لب چه می‌خواند و به چه زبانی حرف می‌زند و بعد، از آن خانم پرسیده بود: «چه حرکت‌های قشنگی! شما چه‌کار می‌کردید؟»

ـ نماز می‌خواندیم.

ـ چرا؟

ـ برای این‌که با خدای‌مان حرف بزنیم.

یولی در دلش گفته بود: سلطان آسمان‌ها... و بعد به یاد دوستش شین افتاده بود که در کلیسا منتظرش بود.

پنجره را باز کرد. دوست داشت از خواب‌گاه بیرون برود و روی برف‌ها غلت بزند. دوست داشت حادثه‌ای را که دیروز برایش اتفاق افتاده بود، برای کسی تعریف کند، ولی هم‌اتاقی او پیرزنی اَخمو بود. او استاد ریاضی بود.

دستش را از پنجره بیرون برد. دانه‌های برف آرام آرام روی دستانش می‌نشستند. یادش آمد چند ماه پیش که با دوستش، شین به کنار دریا سفر کرده بود، در بین راه تصمیم گرفتند شب را در خانه‌ای استراحت کنند. صاحب‌خانه زنی مهربان بود که تازه مسلمان شده بود. یولی روی تاقچه یکی از اتاق‌ها کتابی دید. صاحب‌خانه به او گفت که این کتاب، قرآن است و یولی از پیرزن خواست که درباره اسلام توضیح بدهد. او شب را با آن کتاب که به زبان چینی ترجمه شده بود، به صبح رساند و صبح موقع خداحافظی، صاحب‌خانه کتاب را به او هدیه داد و سفارش کرد که برای اطلاعات بیش‌تر به سفارت ایران برود.

از تخت پایین آمد. به طرف چمدانش رفت و آن را باز کرد. کتاب جلوی چشمش بود. در این چند ماه، گاهی که فرصت پیدا می‌کرد، قرآن می‌خواند. قرآن را برداشت و به طرف پنجره رفت. به آسمان نگاه کرد. اشک در چشمانش حلقه زد: «خدایا از تو نشانه‌ای می‌خواهم تا باورت کنم.»

قرآن را روی قلبش گذاشت و چشمانش را بست و آرام کتاب را باز کرد. جمله اول را خواند: «اقم الصلوه الذکری... .»

«برای یاد من، نماز بخوان.»

باز به یاد حادثه دیروز افتاد و کسانی که پارچه‌های سفید آن‌ها را پوشانده بود. با آن حرکت‌های موزون چه‌قدر زیبا به نظر می‌رسیدند. به اطرافش نگاه کرد؛ چشمش به ملافه روی تخت افتاد. آن را برداشت و خود را پوشاند. روی تخت ایستاد. آسمان هنوز می‌بارید. یولی خم شد، سپس نشست و سرش را به تخت چسباند و گفت: «خدایا کمکم کن.»

دوباره ایستاد و خم شد. لبخندی زد. صدایی از فنرهای تخت برخاست. پیرزن هم‌اتاقی او چشمانش را باز کرد. روبه‌روی خود شبحی سفیدرنگ دید. جیغ کشید. یولی برگشت و به آرامی به او نگاه کرد. پیرزن گفت: «دی... دیوانه! چه می‌کنی؟!»

کتاب‌ها را روی میز گذاشت تا مسئول کتاب‌خانه آن‌ها را بگیرد. میان قفسه‌های کتاب چرخی زد. او تقریباً تمام کتاب‌هایی را که به زبان چینی ترجمه شده بود و در کتاب‌خانه سفارت ایران وجود داشت، خوانده بود. دوست داشت در زمینه دین خود، کتاب‌های بیش‌تری بخواند تا بتواند دوستان خود را قانع کند. می‌خواست بیش‌تر بداند. احساس می‌کرد که هر چه بیش‌تر می‌گذرد، تشنه‌تر می‌شود، ولی در کشور خود بیش‌تر از این نمی‌توانست با اسلام آشنا شود. فکری به خاطرش رسید. لبخند زد. از مردی که پشت میز نشسته بود، تشکر کرد. از در سفارت که بیرون آمد، سوز سردی به صورتش خورد. روسری‌اش را محکم گره زد و دوید. آدم‌ها بی‌تفاوت از کنارش می‌گذشتند. قدم‌هایش سست شد. به آسمان نگاه کرد و گفت: «خدایا! می‌دانم که تو هستی و مرا می‌بینی، نشانه‌های بیش‌تری نشانم بده.»

مرد بلیت را روی میز گذاشت. یولی آن را برداشت و تشکر کرد. بلیت را در جیب پالتویش گذاشت و در را باز کرد. هوا سرد بود. دستانش را در جیب پالتویش پنهان کرد. به یاد دوستانش افتاد. در این یک سال، همه او را از خود رانده بودند. دلش برای دوستانش می‌سوخت. دوست داشت آن‌ها هم از سرگردانی نجات پیدا کنند. هر وقت با یکی از آن‌ها صحبت می‌کرد او را مسخره می‌کردند. حتی شین هم رابطه‌اش را با او قطع کرده بود. به یاد رییس دانش‌گاه افتاد که به او گفته بود: «اگر پشیمان شوی، دیگر راهی برای بازگشت نداری. تو می‌توانستی اینده درخشانی در کشورت داشته باشی.»

قلبش لرزید. پاهایش سست شد. نمی‌دانست به کجا می‌رود. تنها یک روز فرصت داشت که از تصمیم خود برگردد. نفس‌هایش به شماره افتاده بود. زیر لب گفت: «چه کار بزرگی... .»

بلیت را در جیب خود فشرد. سرش را بلند کرد و به آسمان نگاهی انداخت. دانه‌های برف آرام روی او می‌نشستند و با گرمای وجودش آب می‌شدند. آدم‌ها بی‌تفاوت از کنارش می‌گذشتند. به صورت آن‌ها نگاه کرد. در میان آن چهره‌های سرد و بی‌روح، مردی جوان و خوش چهره، توجه او را جلب کرد. مرد به طرف او آمد و سلام کرد و گفت: «یولی! در سفرت به ایران ممکن است مشکلات بسیاری برایت پیش اید، ولی تو همه آنها را تحمل می‌کنی؛ این مشکلات تو را بزرگ می‌کنند. تو اینده روشنی داری.»

یولی به چهره مرد خیره شد و فکر کرد که او را کجا دیده، در دانشکده، در سفارت... .

مرد ادامه داد: «تو کوچک که بودی، همیشه دور از چشم پدر و مادرت به آسمان نگاه می‌کردی و دنبال سلطان آسمان‌ها می‌گشتی.»

ـ شما مرا از کجا می‌شناسید؟ شما این را از کجا می‌دانید؟ شما کی هستید؟!

ـ من برای نجات و هدایت انسان‌ها آمده‌ام تا آن‌ها گناه نکنند.

ـ شما چه کار بزرگی می‌کنید! لطفاً نشانی منزل‌تان را به من بدهید. دوست دارم شما را ببینم.

ـ نمی‌توانی؛ من همیشه و در همه جا به یاری‌ات خواهم آمد.

ـ در ایران چه اتفاقی برایم می‌افتد؟

ـ برایت مشکلاتی ایجاد می‌شود، ولی از مشکلات نترس و همه را تحمل کن. این مشکلات تو را به روشنایی می‌رسانند. مرد به راه افتاد. یولی دنبالش رفت. چند قدم بیش‌تر نرفته بود که مرد لابه‌لای جمعیت گم شد.

اولین روز درس بود. یولی وارد کلاس شد. پس از او دانش‌جویان، یکی یکی وارد شدند، با چهره‌ها و ملیت متفاوت. وارد که می‌شدند، سلام می‌کردند و کنار هم می‌نشستند. دو ماه از ورود او به ایران گذشته بود و او در این مدت اطلاعات بیش‌تری درباره دینش به دست آورده بود. پس از مدتی، استاد وارد کلاس شد. برگه حضور و غیاب دانش‌جویان را روی میز گذاشت. نام‌ها را خواند.

ـ سمیه!

یولی لبخندی زد و دستش را بلند کرد.

/ 0 نظر / 4 بازدید