شفای بانو نیک صفت

آنچه می خوانید ماجرای شفا یافتن بانویی است که مورد عنایت حضرت امام زمان ،روحی فداه، قرار گرفته است. شرح ماجرا از زبان همسر ایشان است که درکتاب «بشارت ظهور» نگارش «احمد شطاری» درج شده است .کپی این اثر را حضرت آیت?الله?صافی?گلپایگانی در اختیار موعود گذاردند. با سپاس از ایشان متذکر می شویم که این کتاب آخرین بار در سال 1332 به چاپ رسیده است.

در سال 1314 ش از طرف شرکتی که در آن کار می?کردم مامور خرید مقداری پنبه و پشم و پوست از ساوه شدم و در نتیجه به آن شهر نقل مکان کردم. دو سال از اقامت ما در ساوه گذشته بود که روزی همسرم که معمولا خوابهای روحانی خاصی می دید و من پس از شنیدن تعبیر می?کردم،رویای عجیبی به این صورت می?بیند:

در بیابانی در حال حرکت است و به اطاق بزرگی که وسط بیابان ساخته?شده بود می?رسد و مشاهده می?کند که تمام بستگان، زنده و مرده در آنجا جمع?اند و مشغول خوردن غذا هستندو بانویی از میان آن جمع که فوت کرده بود دست ایشان را می?گیرد و از اطاق خارج می?شوند. به پل بزرگی میرسند و همسرم به آن بانو می?گوید که هر کس از این پل بگذرد، از پل آخرت هم خواهد گذشت. بعد دو نفری از آن پل می?گذرند و به بیابانهای سبزوخرم و آبهای صاف و جاری?و باغهای مصفا می?رسند که نظیرش در دنیا نبوده. سپس?و ارد باغی می?شوند که ریشه?های درختان?از روی?زمین پیدا بود و همچون بلوری می?درخشیدو خوشه?های مرواریدشبیه?به?خوشه انگور از درختان آویزان بود و برگهای ریز و سبز و خرمی داشته. از میان درخت مار سفیدی نمایان می?شودکه?این مار روی شاخه?ها حرکت می?کرده. همسرم با خود می?گوید اگر مقرر باشد که مرادم را بگیرم این مار در دامن من خواهد افتاد و پایین دامن خود را در زیر درخت می?گیرد و مار به دامن او می?افتد. او با دست چپ دامن را جمع می?کند و محکم نگه می?دارد. از طرفی?می?ترسدوازطرفی هم?میگوید مراد من داده شد و سپس به بانوی همراهشان می?گویند که میخواهی امام زمان را صدا بزنم بیایند مرا نجات بدهند. بعد دست راست?خود را به گوش می?گذارد و فریاد می?زند یا امام زمان به فریادم برس و بلافاصله?حضرت?تشریف می?آورند در حالی که عده زیادی از سادات همراه حضرت بودند و زمزمه می?کردند.

همسرم?تعظیممیکند و سه مرتبه میگوید السلام علیک یا امام زمان. مرا از شر این مار نجات بدهید. حضرت با نگشت?سبابه اشاره می?فرمایند برو بیرون و مار غیب می?شود بعد حضرت به همسرم می?فرمایند هر وقت مرا صدا بزنی من دادرس توام.

پس از آن ایشان از خواب بیدار می شود. من با توجه به اینکه خواب معمولی نبود آن را نوشتم و اینطور تعبیرکردم?که?اگربه?بلایی مبتلا شدی باید به امام زمان توسل بجویی.

تقریبا دو ماه از این جریان گذشته بود که همسرم مبتلا به آماس شکم شد. نخست تصور کرد که حامله است. در همین روزها که اوایل سال?1317ش بوداز طرف شرکت مرکزی مرا به ریاست ایالتی اداره پنبه و پشم و پوست اهواز مامور کردند و من بناچار همراه همسرم به طرف اهواز حرکت کردیم. پس از ورود ما به اهواز ورم شکم او بتدریج زیادتر شد و دیگر قادر به?حرکت نبود. کم?کم از نه ماه گذشت و قابله?ها و پزشکان شورکردند وچیزی تشخیص ندادند. برخی از قابله?ها گفتند که دوقلو حامله است ولی بچه?ها مرده?اند. بالاخره?آماس شکم به 50 سانتی متر رسید و پزشکان او را جواب کردند.

مرحوم «صولتالسلطنه هزاره ای » که آن زمان در اهواز بود ماجرا را فهمیدوتوسطرئیس شرکت نفت اهواز آقای «قوامی» از دکتر «کنکو» انگلیسی که رئیس بیمارستان آبادان بود دعوت کرد تا از مریض عیادتی بکند و دکتر کنکو روز پنجشنبه چهاردهم ماه شعبان?1357ق برابر سال?1317ش وارد منزل ما شد و تا چشمش به همسرم افتاد فوق?العاده متاثر و متحیر شد و از روی چادری با انگشت سبابه پهلوی راست و چپ او را فشار داد. تشنج شدیدی به او دست?داد. دکتر اظهارکردکه جانوری موسوم به ... که من اسم آن را فراموش کرده?ام به وزن 12 کیلو در بدن اوست که در تمام پاها و دستهای او ریشه دوانده و باید چندین?ساعت تحت عمل جراحی قرار گیرد و مرگ بیمار حتمی است زیرا این مرض را باید در سه ماهه اول تشخیص?دهندو عمل?کنند حالابیشتر از نه ماه گذشته است. در نهایت گفت که اگر عمل کنید می?میرد اگر عمل هم نکنید بعد از سه روز می?ترکد. بعد از مشورت با دکتر گفت اگر عمل کنید و بمیرد بهتر از این است که بترکد. قرار شد فردا آمبولانس از آبادان بفرستند تا همسرم را برای عمل به بیمارستان آبادان ببرند و ضمنا گفتند بروید شهربانی و تعهد کنید که اگر مریض مرد مسؤولیتی متوجه پزشکان نیست. چون خطر مرگ حتمی است. همسرم?و مادرش متوجه شده?بودندو هر دو بی?اختیار اشک می?ریختند و بی?تابی می?کردند. در این شرایط سخت و بسیار ناگوار ناگهان به یاد خوابی که همسرم دیده بود افتادم و اینکه حضرت فرموده بودند: «اگر تو مرا صدا بزنی من دادرس توام?» از او پرسیدم آیا خوابی که در ساوه دیده بودی حقیقت داشت؟و او پاسخ مثبت داد. گفتم امشب شب تولد امام زمان است?وشب?جمعه هم هست ان?شاءالله دعا مستجاب می?شود به حضرت متوسل?شو. پذیرفت و از من خواست که او را به پشت?بام منتقل کنم به کمک دوازده نفر از زنان عرب او را به پشت?بام بردیم و قالیچه?ای هم برای مادرش انداختیم که او هم در کنارش باشد و من در حالی که به شدت اندوهگین بودم تا صبح بیدار نشستم و یک ساعت قبل از طلوع آفتاب پس از خواندن نماز با راننده به طرف رود کارون حرکت کردم تا اگر آمبولانس آمده بود ترتیب انتقال او را بدهم. همه چیز آماده بود از کاروانسرایی در سر راه چهار نفر حمال را سوار کردم و سر راه به اداره رفتم و یادداشتی نوشتم مبنی بر اینکه من برای عمل همسرم به آبادان رفته?ام هر کاری بود با من تماس بگیرند و سپس به اتفاق آن چهار نفر به طرف منزل رفتم تا همسرم را به کمک آنها منتقل کنیم. همین که وارد منزل شدم چشمم به ایوان اطاق روبرو افتاد و همسرم را دیدم که در کمال سلامتی و بدون درد مادر خود را در آغوش گرفته و هم می?خندند و هم گریه می?کنند. بهت?زده نگاهشان می?کردم و قدرت سؤال هم نداشتم. همسرم گفت دیدی که خواب من راست?بود و حضرت امام زمان مرا شفا داد.

و سپس تعریف کرد که:

«نزدیک سحر در عالم خواب مرا از پشت بام به طرف آسمان بردند. مثل این بودکه در هواپیما نشسته ام. صدای خروشی به گوشم می رسید وماه و ستارگان چنان نزدیک بودند که تصور می کردم دستم به آنها می رسد. چنان سحرگاه نورانی و روحانی که تا آن زمان ندیده بودم. ناگهان دیدم حضرت تشریف?فرما شدند و من شرمنده از این که نمی?توانستم بنشینم و ادب به جا آورم?عذرخواستم?حضرت فرمودند: عیبی ندارد و از روی چادر با دست مبارکشان شکم مرا لمس کردند و سپس غیب شدند. بعد با همان حال از آسمان بر پشت?بام آمدم و سپس نیم?خیز نشستم و قرآنی که در کنارم بود برداشته و به گوش خود چسباندم و دستم را با قرآن تکیه گاه سر کردم. مجددا خواب مرا در ربود. در خواب دیدم که حضرت تشریف?آوردندو آقا«سید مهدی?» دایی من هم پشت?سر حضرت قدری دورترایستاده?بودند.وقتی حضرت نزدیکتر شدند دیدم که سه حلقه چاه در مقابلم کنده شده، بعد حضرت به دایی من فرمودند مهدی بیا و این سه حلقه چاه را پر کن! ایشان هم جلو آمدند و با دست?خاکها را در چاه ریختند و هر سه را پرکردند. سپس?حضرت شاخه سبز کوچکی به آقا سیدمهدی دادند و فرمودنداین?شاخه?را در چاه وسطی بکار و ایشان هم همین کار راانجام دادند ناگهان درخت?بزرگی سبز شد و من از خواب بیدار شدم و دیدم. که کاملا سالمم.»

این ماجرا اتفاق افتاد و ایشان شفا یافت و آن 12کیلو وزن معلوم نشد کجا رفت؟ بدون اینکه حتی ذره ای آب یا خون دفع شده باشد.

به قدری ذوق زده شده بودم که همان روز عصر بلیط گرفتم و با راه آهن به طرف تهران حرکت کردیم. بین راه در قطار ناگهان به خاطرم رسید که چه غفلت?بزرگی مرتکب شده ام. چه خوب بود که به آبادان می رفتم و دکتر کنکو را مطلع می کردم و او می دید که چه پیش آمده و می فهمید که امام زمان شیعیان کیست و تا به حال که سالها از آن موضوع می گذرد هنوز از این غفلت خود پشیمانم. 

/ 0 نظر / 13 بازدید